Bujewiczowie h. Niezgoda w województwie witebskiem. Od dóbr dziedzicznych Wyżlacina zwali się Wyżlacińskimi. Jan Janowicz Bujewicz, ziemianin województwa witebskiego, rozdzielił w 1593 r. majątek swój pomiędzy synów: Aleksandra, Ambrożego, Krzysztofa i Jana. Tomasz, syn Aleksandra, sprzedał 1627 r. część swoją na Wyżlacinie Szapce-Chotolskiemu, a brat jego Stanisław wyspę na Dżwinie temuż Szapce. Stanislaw, żonaty z Zofią Andrzejówną Ryzianką. Jerzy, syn Aleksandra, żonaty 1628 r. z Aleksandrą Grzegorzówną Uszacką. Michał, syn Jerzego, żonaty 1628 roku z Eudoksyą Janówną Charkówną z Mazolewskich.

Dziedziczyli w 1628 roku na Wyżlacinie: Jerzy, Iwan i Jan, synowie Aleksandra, i Kasper, Jan i Tymoteusz, synówie Bogdana, W 1713 r. siostry Bujewiczówny: Teodora za Janem Przewalskim, Anna za Mlchalem Dederką, Maryna za Andrzejem Pachcińskim, i Zofia za Marcyanem Szlachciną
(Ist. Jur. Mat. XX, XXI i XXII).
Bujewiczowie nabyli w 1726 roku Radkowszczyznę w województwie witebskiem (Herold 1898 r.).

Dederkowie h. Dederkało w W. Ks. Litewskiem Jan Kazimierz, koniuszy orszański 1697 r. Syn jego Michał, żonaty 1-o v. z Anną Bujewiczówną Wyżlacińską, ziemianką witebską, za którą wziął pewnie dobra Bujewo-Wyżlacin, które w posiadaniu Dederków pozostawały, 2-o v. z Reginą Szlachtówną, testamentem sporządzonym w 1743 r., rozporządził swoim majątkiem na rzecz żony, syna Józefa, córek: Julianny i Maryi i dzieci po drugim synie Janie, już wówczas nieżyjącym. Kazał się pochować w Malkowszczyznie i wspomina w nim o bracie Aleksandrze, który był właścicielem po ojcu Truchnowicz (Gr. Witeb.). Jan, syn Michała, testamentem z 1741 r. kazał się pochować w Bujewie obok matki i zapisał Bujewo-Wyżlacin synowi swemu Tadeuszowi, urodzonemu z Ewy z Bujewiczów (Gr. Witeb. z 1758 r.). Tadeusza syn Dominik, ur. 1785 roku.

Hołowniowie (Hołownia) h. Własnego Bohdan Pysznicki (Hołownia), dziedzic Pokryszek, Ziemnowa i innych pod Witebskiem 1598 r. Semen Bohdanowicz Hołownia Pysznicki, ziemianin witebski, darował 1641 r. jedynemu synowi swemu z pierwszej żony, Hanny Szebnianki, już dorosłemu, ale bezżennemu, Janowi Semenowiczowi Hołowniczowi Pysznickiemu, dobra Pyszniki z cerkwią, w witebskiem, Poruzy i Kreczkowszczyznę, zostawiając sobie do śmierci Żary, które także synowi przypadną, a. do szafunku swego zostawił dobra Wyżlacino i dwór na zamku witebskim. Wspomina w akcie bratowę swą, Hermogenowę Pysznicką.

Łukaszewiczowie h. Wieniawa Leon z grodzieńskiego osiadł w połockim, gdzie za żoną dostał dobra Horki. Syn jego ożenił się z Bujewiczówną. dziedziczką Bujewa i Wydźlacina, w witebskim, dokąd się przeniósł, wspominany w latach 1683 - 1690, zostawił syna, który sprzedał 1720 r. Bujew Sakowiczom, a z żony, dziedziczki Styryk w dobrach Tołoczyńskich, miał jedynego syna. Ten sprzedał Styryki, a wziął 1767 roku w zastaw Piaseczno od Koszczyca. Tego syn, posesor Piaseczna, przedstawi dowody swego po.chodzenia i uznany został za szlachcica w Witebsku około 1775 roku.

Źródło: Boniecki Adam Herbarz polski, t. 2, Gebethner & Wolff, Warszawa 1905 (1899-1913). Reprint.

Bujewicz. O tych ani Paprocki, ani Okolski nie pisał. Bujewicz Stanisław z Mińskiem podpisał się na elekcyą Władysława IV.
W roku 1700. pod Olkinikami wraz z innemi obywatelami W. Ks. Lit. Pisali się: Stefan Bujewicz z województwa Polockiego. - Alexander z województwa Witebskiego, - Heraldyka Wielądka.

Źródło: Herbarz Polski Kaspra Niesieckiego S.J., Tom II 1839

Bujewicz ob. h. Niezgoda, 1500; Bujewo sieński (Ns., Br.).

Źródło: Polska Encyklopedja Szlachecka, Tom IV

Bujewicz h. NIEZGODA. Na Białej Rusi; mieli przydomek Wyżlaciński. Jan, dziedzic Wyżlacina, w wojew. Witebskiem 1560 r., miał syna Jana, po którym synowie: Krzysztof, Jan, Aleksander i Ambroży. Z nich Aleksander miał synów: Tomasza i Stanisława, żonatego z Zofią Ryzianką 1640 r. Stanisław podpisał elekcyę z wojew. Mińskiem 1632 r. Stefan i Aleksander podpisałi konfederacyę olkienicką 1700 r.

Bujewicz. Stanisław Bujewicz wspomniany pomiędzy elektorami Władisława IV.

Źródło: Ks. Wojciecha Wiiuka Kojałowicza Herbarz Szlachty Wielkiego Księnstwa Litewskiego Zwany Nomenclator Wydawnictwo "Herolda Polskiego", Kraków, Druk W. L., Anczyca i Sp. 1905

Bujewiczowie wywodząc ślachetność urodzenia swoiego, zachęli enologią od przodka Jana Amboja Wyżlacińskiego Bujewicza herbu Niezgoda, to iest: podkowa na dół wisząca, przez ktorey srzodek miecz przechodzi; we srzodku strzała żelezcem na dół, w polu błęnkitnym; w hełmie trzy pióra strusie, wedle kroniki Bielskiego. Który że miał synów czterech, wyświadcza dział pod rokiem 1506. Dalszą zaś procedencią probuie dział pod rokiem 1589, także obduksya 1603, process 1614, testament 1620, prawa zastawne pod rok. 1620, 1645. Nakoniec prawem wieczysto kupnym maiętność Radkowczszyzny w dacie 1726 y innemi dokumentami okazali należytą do 8-go pokolenia progeneracyą, którą sąd ziemski prowincij Witebskiey przeyrzawszy, za rodowitą Ich M. pp. Bujewiczów familią y aktualną szlachtę rekognoskował

Źródło: Herbarz szlachty witebskiej, publikacja na łamach "Herolda Polskiego", czasopisma naukowego ilustrowanego, poświęconego heraldyce i sfragistyce polskiej wychodzące w zeszystach: 1 stycznya, 1 maja i 1 września. Krakow 1898.

Iwan "Krjaczka" Bujewski r. 1579 - będący na czele strzelców podczas zdobycia przez Stefana Batorego twierdzy Połock 31 VIII 1579 przeszedł na stronę polską. W roku 1590 otrzymał od Zygmunta III majętność w województwie witebskim. Jego potomkowie otrzymały herb "Niezgoda" na Litwie i w wieku przeszłym (XVII) od dóbr dziedzicznych pisały się Bujewicze-Wyżlacińscy.

Źródło: Rodowód rodu bojarskiego Żabin-Bujewskich opisany przez ks. Wadbolskiego w wieku XVIII